Ernst Jünger

Het buitengewone personage Ernst Jünger sluit zich op 16-jarige leeftijd aan bij de Wandervögel. Hij zet zich het komende jaar in voor het Franse vreemdelingenlegioen. In augustus 1914 gaat hij in op de algemene mobilisatie in Duitsland. Als eenvoudige soldaat wordt hij gepromoveerd tot onderluitenant en vervolgens tot luitenant. Omdat hij maar liefst veertien keer gewond raakt tijdens de Eerste Wereldoorlog, krijgt hij het allerhoogste ordeteken van het Duitse leger. De enige luitenant, samen met Erwin Rommel, die dit ordeteken ooit ontvangen heeft. Hij wordt samen met zijn broer ingedeeld bij de tussenoorlogse nationalistische bewegingen en publiceert achtereenvolgens Stahlgewitter en Der Krieg als inneres Erlebnis), waarin hij zijn oorlogsjaren beschrijft. Hij neemt afstand van de nazi’s, in het bijzonder door te weigeren om deel te nemen aan de executie van de joden. In 1939 publiceert hij Auf den Marmorklippen. Het werd in die tijd beschouwd als zijn meesterwerk en als een antinazistisch werk, dat de daders van de mislukte aanslag van 20 juli 1944 zou geïnspireerd hebben. Na de Tweede Wereldoorlog houdt hij afstand van het politieke leven. In 1982 ontvangt hij de Goethe-prijs en in 1984 neemt hij aan de zijde van François Mitterand en Helmut Kohl deel aan de herdenkingsvieringen in Verdun. In 1995 wordt hij door de president van de Franse republiek uitgenodigd op het Élysée voor zijn honderdste verjaardag.