De Duitse propaganda

De Duitse propaganda naar de Fransen en met name naar het bezette volk toe is intens. Ze is vooral gericht op de Britten. Zij zijn de echte oorlogshitsers. De Fransen hebben zich laten meeslepen in een oorlog en nu betalen ze daarvoor de hoogste prijs. Nog altijd volgens de Duitse propaganda heeft de Britse regering de touwtjes in handen en verspreiden ze leugens. Elke doortocht en bombardement van de Britse luchtmacht is een gelegenheid om het bedrog van de Britten hevig aan te klagen. De Duitsers klagen ook de propaganda van de geallieerden aan want neen, zij zijn geen barbaren. Bovendien doen de Duitsers een beroep op de geesten van de grote Franse, Engelse en Duitse schrijvers. In hun strijd van de beschaving tegen de barbaarsheid roepen de Duitsers de cultuur in aangezien dat superieur is aan de verzetsstrijders die worden verdacht van beschaving, vooruitgang en vrijheid. Racisme is een belangrijk element van de Duitse propaganda. Zo wordt de Italiaan per definitie afgeschilderd als een verrader, een Judas, die enkel geïnteresseerd is in winst, een belang dat blijkbaar wordt gedeeld door andere tegenstanders van Duitsland.