Het antimilitarisme als reactie op een aangekondigde oorlog

De geopolitieke situatie van het begin van de 20ste eeuw heeft in Europa bijna onvermijdelijk tot oorlog geleid. De Marokkaanse crisissen en de Balkancrisissen verhoogden de spanningen tussen de Fransen en de Duitsers. Deze spanningen werden nog eens versterkt door de wraakgevoelens van de Fransen die reeds bestonden sinds de nederlaag in 1870 en het trauma van het verlies van Elzas-Lotharingen.

In deze omstandigheden wordt op 19 juli 1913 de wet van 3 jaar gestemd, waardoor de militaire dienst wordt verhoogd van 2 naar 3 jaar. Zo kon het Franse leger zich voorbereiden op een mogelijke oorlog tegen Duitsland. Deze wet is een van de belangrijkste debatten uit het jaar 1913. In het Noorden worden honderden mensen gemobiliseerd via openbare bijeenkomsten en manifestaties tegen de wet van 3 jaar. De kazernes vormen ook een plaats van onrust. De generaal Paul Pau, die het onderzoek naar deze golf van opstand leidt, legt de verantwoordelijkheid bij de antimilitaristische propaganda van de anarchisten en de C.G.T. (algemene arbeidsconfederatie). Hieruit volgt een verhoogde waakzaamheid en een golf van huiszoekingen, waarvan Roger Salengro, ingeschreven in Carnet B, in mei 1913 het slachtoffer wordt tijdens een van zijn permissies in Lambersart.