De bezetting van het Roergebied

Vanaf wapenstilstand op 11 november 1918 wordt de bezetting van Saarland en de linkeroever van de Rijn door de winnaars beschouwd als een noodzaak. De bezetting start op 20 november 1918. Zoals bevestigd in het Verdrag van Versailles bereikt de Franse aanwezigheid in Duitsland haar hoogtepunt met de bezetting van het Roergebied van januari 1923 tot augustus 1925. Hieraan komt pas een einde in 1935 met het referendum voor zelfbeschikking van Saarland. Vanaf oktober 1919 schiet het Franse leger in Saarland op manifestanten. Hierbij vallen 8 burgerslachtoffers. Een arbeider die wordt betrapt met een wapen in de hand, wordt ter dood veroordeeld. De Franse en Duitse bezetting maken gebruik van dezelfde symbolen: de vlag van de bezetter groeten, van het trottoir afgaan om de Franse militairen te laten passeren, de officiers groeten. Het Franse uur wordt toegepast. De aanwezigheid van de Franse koloniale troepen, afkomstig van Noord-Afrika en Sub-Saharaans Afrika, wordt ervaren als een bijkomende vernedering en leidt tot een campagne in de pers, waarin de “zwarte schande” wordt aangeklaagd. De bezetting van het Roergebied is de bruutste periode in de naoorlogse strijd tussen de Fransen en de Duitsers. Volgens historicus Gerd Krumeich is dit “een soort van herhaling, een vervormde nagalm van wat België en Frankrijk hebben meegemaakt onder de Duitse bezetting in 1914-1918”. Het gaat gepaard met staatsgeweld (vorderingen, uitzettingen, veroordelingen, stakingsrepressies, ...) en individueel geweld. Volgens Duitse bronnen zijn er in het Rijnland en het Roergebied 87 geweldplegingen en 45 pogingen tot geweld, volgens de Franse bronnen zijn het 59 geweldplegingen en 20 pogingen tot. Het aantal slachtoffers van de bezetting van het Roergebied bedraagt 154 burgerslachtoffers en 112 gewonden volgens Duitse bronnen, 118 en 74 volgens Franse bronnen. Duizenden kinderen worden geëvacueerd naar het niet-bezette Duitsland.