Schlageter en Colpin

Luitenant Pierre Colpin maakt deel uit van de Franse bezettingstroepen in het Roergebied. Hij en de officier worden op 10 maart 1923 naast de kerk van Buer vermoord met een revolverschot. De omstandigheden van zijn dood zijn onduidelijk. De Fransen en Duitsers wijzen de verantwoordelijkheid van de hand. De schuld van de Duitsers wordt niet bevestigd. De Franse troepen hebben talloze gewelddaden gepleegd en Buer is in Duitsland het symbool geworden van de Franse brutaliteit. Het lichaam van Pierre Colpin wordt naar Frankrijk gebracht. De Franse soldaten slaan de burgers die niet aan de kant gaan voor de doortocht van het konvooi. Er worden staatsbegrafenissen georganiseerd in Rijsel. Straten in het Noorderdepartement dragen zijn naam. Tijdens de bezetting van het Roergebied door de Franse en Belgische troepen leidt Albert Schlageter, oud-strijder en voormalig lid van het vrijkorps, samen met de organisatie Heinz een illegale stoottroep in Essen. In het geheim ondersteund door de Duitse regering leidt hij een reeks acties tegen het vervoer van steenkool naar Frankrijk, naar het station van Essen en over de spoorweg Düsseldorf-Duisburg. Op 7 april 1923 wordt hij gearresteerd en op 9 mei 1923 ter dood veroordeeld door een Franse militaire rechtbank. Hij wordt geëxecuteerd in de ochtend van 26 mei. Zijn klokkenluider wordt iets later vermoord door Rudolf Höß en Martin Borman. Na zijn executie wordt Albert Schlageter een held en een legende. De communistische partij tracht zich erin te weerspiegelen via de stem van Karl Radek. De nazipartij maakt er een icoon van het nationale socialisme van. In 1931 wordt er een gedenkteken opgericht op de plaats van zijn executie. Hans Johst, toneelschrijver van de nazi’s, schrijft een theaterstuk ter ere van zijn nagedachtenis: Schlageter.